zaterdag 30 mei 2020



un grand bonjour à tous!
Après une vie ermétique de trois mois, les premières oeuvres du deuxième volet de mon exposition 

l'Ermite éphémère

peuvent se présenter. Ce projet artistique/architectural est installé dans la chapelle romane de l'ancien ermitage St Jean.
Ce lieu de rêve se situe dans le hameau de St Jean, entre les villages de Chênehutte et de Trèves, sur la D751 entre Saumur et Gennes.
Soyez le bienvenue...

...pour découvrir les premières oeuvres du nouveau bestiaire miniaturisé. Un bestiaire de sculptures de très petite taille, qui fera vivre les oeuvres que j'ai déjà installé dans la chapelle en 2018 et 2019. Le phénix et les autres vous attendent avec beaucoup d'impatience...

... samedi 30 mai, de 16h à 18h,
dimanche 31 mai, de 14h à 18h.
ou simplement sur rendez-vous par 06 95 22 82 82

A partir du mois de juin, le rythme des horaires sera comme avant le Grand Confinement :
chaque dernier week-end du mois,
le samedi et le dimanche donc,
de 14h à 18h
et, sur rendez-vous.

vrijdag 10 april 2020

De kijkdoos, la boîte à merveilles





Les dessins endormiréveilliques


Het is Grote Virussale Crisis
C'est la Grande Crise Virussique
Last van verveling?
Vous vous ennuyez ?
Dan probeer ik daar wat aan doen
Je pense que j'ai trouvé une bonne solution
Wat dan wel?
Quoi ?
Nou, heel simpel
C'est très simple
In mijn laptopje zitten honderden kleine tekeningetjes
Dans mon ordi portable il y a des centaines de petits dessins
Meestal gescand voor een tentoonstelling
Souvent, ils sont scannés pour une exposition
Daarna zijn ze in slaap gevallen
Et après, ils ont endormi
Maar nu worden ze wakker
Mais, ils vont se réveiller
Eén voor één
Un par un
Zijn ze te zien in deze internettige tentoonstelling
Vous pouvez les voir dans une exposition intenettique 

woensdag 4 maart 2020

De Boom



Het was in een oogwenk gebeurd. Een kettingzaag maakte een einde aan de lindeboom. De takken werden op een hoop gegooid en in brand gestoken. De stam werd in stukken gezaagd. Achteloos werden die in de laadbak van een vrachtwagen gegooid. De stronk bleef achter. Zonder de egel. Die was gevlucht, maar zonder te weten waarheen.

De zinnen hierboven komen uit een kort verhaal. De Boom heet het eenvoudigweg. Ik heb het geschreven op uitnodiging van Hanneke Koene. Nog niet zo lang geleden had ze haar jeugdboekwinkel De Boekenwurm in Maastricht. Dat was een plek vol verhalen. De winkel is er niet meer, maar de verhalen des te meer. In Noorbeek, waar De Boekenwurm een opvolger heeft gevonden in het Thuis voor Verhalen. Het Thuis vraagt elk jaar een kunstenaar om iets te creëren rond het thema van de boom. 
Dit jaar mag ik dat doen. Het is uiteraard een verhaal geworden. Een deel in de vorm van letters, woorden, zinnen en alinea's, een deel in de vorm van een reeks tekeningen op klein formaat. Tekeningen die geen wit papier vulden, maar die hun plaats vonden binnen de afdrukken van een gravure.
Het voert wat ver om uitgebreid elk detail van deze kleinfijne tentoonstelling te beschrijven. Dat moet ik ook helemaal niet willen natuurlijk. Maar wat ik wèl graag wil, is iedereen uitnodigen om De Boom te komen lezen en te bekijken. Het is een verhaal over ontworteling, herworteling en alle wortels die daar tussen groeien. Met in de anonieme hoofdrol mijn geboortedorp Heugem, tegenwoordig een wijk van Maastricht.

Het geschreven deel is te vinden als pdf (gemakkelijk zelf af te drukken) via deze link

https://drive.google.com/file/d/1UyCaN57LOQVn37Op0S3GqGhiHfBir9vC/view?usp=sharing

Maar na het geschreven deel volgen de tekeningen. Een ervan is hierboven al te zien. En voor de andere? Kom maar kijken!

De Boom
van 8 maart tot en met (in elk geval) 1 juni 2020
vaste openingstijden zijn er niet. Bel even voordat je komt!

De Boom is vanwege de Grote Crisis alleen te bezoeken op afspraak. Dus, voordat je gaat kijken, éérst een tijdstip afspreken via telefoon 06 30 02 28 89.

Thuis voor Verhalen
Brigidastraat 8
Noorbeek
telefoon: 06 30 02 28 09 06

woensdag 18 december 2019

Les échelles des êtres humains: het boek en zijn vertaling


Samen met het werk zelf, zag een heel mooi boekwerkje over Les échelles des êtres humains het licht. Ik mag zeggen dat het mooi is, want ik heb het niet vormgegeven. Christiaan Krabbe van studiocontxt heeft er iets héél bijzonders van gemaakt. En dat moet niet gemakkelijk zijn geweest, want ik heb een tekst geschreven die bewust rommelig en onregelmatig is. Soms poëtisch, soms verhalend, meestal allebei.

Het petit beau-livre is uitgegeven door Boekhandel Dominicanen in een beperkte oplage. Desondanks kost het maar een tientje.

In het colofon beloof ik te zorgen voor een vertaling van de Franse delen van de tekst. Voilà!

Omslag
De titel van werk en boek is moeilijk te vertalen in het Nederlands. Het woordspel Les échelles des êtres humains laat zich nog het beste uitdrukken als De laddertjes van het menselijk bestaan. Een letterlijke vertaling is zó tenenkrommend dat ik die de lezer niet wil aandoen.

Limité,
pagina 4 en 5
De term limité laat zich in deze context vertalen als beperkt of begrensd.
Met een beau-livre wordt een salontafelboek aangeduid. Maar dan met wat meer inhoud. Een mooi fotoboek met een uitgebreide tekst is evengoed een beau-livre.
Je ne me trouve jamais limité par des limites, ofwel ik voel me nooit beperkt door de beperkingen.

Vergankelijkheid
pagina 9
Een oeuvre réversible is een reversibel werk, een ingreep die ook weer teruggedraaid kan worden.
C´est tout simple, n´est ce pas? Simpel toch, nietwaar?

Vlekken
pagina 11
Plus belle que la beauté est la ruine de la beauté. De titel van deze blogsite in het Nederlands: Mooier dan het schone is de ruïne van de schoonheid.

Trompe l'oeil
pagina 16 en 17
Een trompe l'oeil is gewoon Nederlands. Even verderop staat het vraagje C'est quoi, l'art? Wat is dat (eigenlijk), kunst?

Tufkrijt
pagina 21
C'est tout. Dat is alles.
Tuffeau betekent, zoals de tekst ook al aangeeft, tufkrijt; mergelsteen.

(...)
pagina 24
Quelques exemples exemplaires, ofwel een paar sprekende voorbeelden.
De rest van deze pagina in vertaling:
De schilder schildert
de tekenaar tekent
de musicus componeert
de fotograaf neemt (foto's)
de schrijver schrijft
net als de dichter

enzovoort

op een vel papier
op een stukje fijn perkament
op een dierenhuid die tot perkament is omgevormd
op een rijstkorrel
in de lucht
op film
op het scherm
met schaduwen
op doek
of paneel
op een hoekje van een oude krant
virtueel
op berkenschors

enzovoort

pagina 25
Er ontbreekt een stukje van de eerste zin in de Franse tekst. De gecorrigeerde versie en de vertaling daarvan:

La limitation de la liberté d'expression à cause de l'académisation de l'univers des arts visuels dans le monde occidental, a quasiment toujours obligé l'artiste de s'exprimer sur un support classique et dans une technique assez connue, comme la peinture à l'huile sur toile ou sur panneau de bois, le dessin sur papier, la calligraphie sur velin, une poème sur écorce ou ou une miniature sur une graine de riz. Mais il y a beaucoup plus de techniques. Il y a beaucoup plus de supports. Et, avec l'arrivée de la pluridiscipline dans les arts, il y en aura encore beaucoup qui attendent leur découverte.

De beperking van de vrijheid van uitingsvormen door de academisering van de Westerse kunstwereld heeft de kunstenaar bijna altijd noodzaakt om zich te uiten op een manier die de wereld kent, zoals olieverfschilderingen op doek of paneel, tekeningen op papier, kalligrafie op perkament, een gedicht op de schors van een boom, een miniatuur op een rijstkorrel. Maar er zijn veel meer technieken voorhanden. Een veel meer dragers. En, met het ontstaan van de pluriformiteit in de kunst, zullen er nog veel meer zijn die wachten op hun ontdekking.

Tekenen
pagina 27
environnement, zoals de tekst zelf al aangeeft: omgeving.
Je crée des fables, mais sans moral, ofwel ik creëer fabels, maar zonder moraal, zonder opvoedkundige betekenis.

pagina 28 en 29
De twee tekeningen, waarvan details op de dubbele pagina zichtbaar zijn, dragen de titel L'apporteur du soleil, De aandrager van de zon en Nettoyage d'un rayon solaire; Het schoonmaken van een zonnestraal.

Bouwen
pagina 31
Een sculpture composée is te omschrijven als een gelaagde sculptuur, die niet wordt uitgekapt, maar opgebouwd.
De structures miniaturistiques staan niet in een woordenboek. Het is een taalspeling. In het Nederlands zou je spreken van miniaturistische structuren.
L'oeuvre sur la note rayée; Het werk over de uitgewiste inscriptie
L'oeuvre sur l'entretemps de la pierre; Het werk over de tussentijd van steen
L'oeuvre sur le chapiteau sculpté; Het werk over het beeldhouwwerk van en kapiteel

Les échelles des êtres humains
pagina 32 en 33
De tekst lijkt me voldoende helder

pagina 34
Een point de départ heet in het Nederlands eenvoudigweg een vertrekpunt.

La suite; het vervolg
pagina 37
Een réalité;  een werkelijkheid

Il faut éviter de se décaler trop de l'existant
Il faut l'enrichir
Doucement


Een te grote verwijdering van het bestaande moet je vermijden
Je moet hem verrijken
Zachtjes










dinsdag 17 december 2019

Les échelles des êtres humains










Sinds 14 december 2019 is het klaar. Een klein jaar eerder ontving ik de eervolle opdracht om een nieuw, subtiel kunstwerk toe te voegen aan de Dominicanenkerk in Maastricht. Precies 400 jaar na de voltooiing van de gewelfschideringen, en zeven eeuwen na het aanbrengen van de beroemde muurschildering over het leven van Thomas van Aquino. In tegenstelling tot dat van mijn voorgangers, is mijn werk humanistisch-werelds van karakter. Het heet Les échelles des êtres humains. In het Frans, omdat het woordspel niet te vertalen ìs. Een échelle, dat betekent een ladder. Maar het is ook een schaalverhoudig. En êtres humains wordt menselijke wezens; dat klinkt wel heel vreemd. Daarom laten we het bij het elegante Les échelles des êtres humains.

In een van de gewelven reikt een engel een ladder aan. Die symboliseert het idee dat het belangrijkste zich hoog boven ons hoofd afspeelt in een gotische kerk als de Dominicanenkerk. Maar praktisch was die hoogte niet. Of toch? Toen de kerk rond 1880 werd gebruikt als bergplaats pasten de lange ladders van de brandweer er rechtop in. Ze symboliseerden op prachtige wijze de overgang van een hemelse naar een wereldse bestemming en vormen daarom een belangrijke inspiratiebron.

Les échelles des êtres humains is grotendeels uitgevoerd in sanguine, een zeldzaam gesteente dat sterk rood afgeeft en waarmee je kunt tekenen. Beroemde kunstenaars als Da Vinci en Rembrandt werkten er veel mee. Meestal werd het gebruikt op papier. Maar er is ook altijd veel mee getekend in de mergelgrotten. En in gemalen vorm werd sanguine in verf gebruikt waarmee in Maastricht werden er veel mergelstenen gebouwen mee geschilderd.

Les échelles des êtres humains wordt een drieluik. Als een verstilde beweging grijpen de drie delen van het kunstwerk in elkaar. Het eerste deel bestaat uit een fijne, houten structuur die een beetje doet denken aan middeleeuwse bouwsteigers. Het tweede is het belangrijkste deel van het kunstwerk: de tekening. Het derde deel van het drieluik is weer een houten structuur, hoog in de hoek tussen gewelf en muur. Van onderaf lijken het simpele stukjes hout, maar de goede kijker (met verrekijker) ontdekt al snel dat het gedetailleerde structuren zijn die de herinnering oproepen aan formelen, de houten mallen die een gewelf in aanbouw ondersteunden.

Daarmee eindigt het werk nog niet. Nòg hoger, in de gewelven zelf, zijn een vijftal personages te ontdekken die nadenkend het werk beschouwen. En helemaal onderaan, in het blindvenster links, is een zesde personage te zien. Met een stukje sanguine is die kunstenaar bezig verder te tekenen. Inderdaad, ik ben het zelf. Net als in de middeleeuwen gebruikelijk was, heb ik mezelf op deze manier in een hoekje van mijn werk opgenomen.

Les échelles des êtres humains bevindt zich hoog boven de kinderboekenafdeling in de vroegere Mariakapel in de rechter zijbeuk van de Dominicanenkerk. De gelijknamige boekhandel is elke dag open. Vergeet niet een verrekijker mee te nemen!

donderdag 14 november 2019

Le soleil, la lune et les étoiles

En 2019, j'ai travaillé de temps en temps à une grande série de dessins en format miniaturisé, sur un thème assez classique et connu dans l'univers artistique. Ou non? En tout cas, le lien entre les humains et le soleil, la lune et les étoiles n'arrêtent pas de m'inspirer. Voici quelques exemples et quelques détails. Il faut dire que le scanner ne réproduit pas d'une manière excellente les dessins. Les traits les plus fins, les nuances et les plus petits détails se voyent mieux sur les originaux.










dinsdag 1 oktober 2019

La table qui se souvient quelque chose et l'ensoleilleur électrique

L'art, ça sert à quoi ?

Une question qui contourne vraisemblablement l'humanité depuis des milliers d'années. Pour moi, cette question n'a aucune importance. Comme la deuxième question éternelle : c'est quoi, une oeuvre artistique ? Comme l'encadrement de l'art qui, depuis le début de l'académisation des beaux-arts, veut ranger les oeuvres et leurs auteurs dans des cases bien définit : les peintres font des peintures, les écrivains des romans, les poètes des poèmes, les ... et cetera. Inutile, tout ça. Totalement inutile. Une classification de l'univers créatif est inutile comme chaque tentative d'une classification des humains...

Récemment, j'ai crée deux oeuvres artistiques. Et oui, elles sont également bien utiles dans la vie quotidienne.









L'ensoleilleur électrique (bois (pin), zinc, cuivre, lumière, cables/douille/ampoule; 2018) n'est pas moins qu'un portrait abstrait du caractère ensoleillé de la dame pour qui j'ai crée cette oeuvre.

La table qui se souvient quelque chose (uniquement du bois (tilleul); 2019) est également un portrait de la vie. Cette oeuvre visualise dans sa totalité, dans le moindre détail, une histoire de l'enfance de la personne pour qui je l'ai crée.

donderdag 18 juli 2019

Polyptyque sur l'après-guerre










Land-art? Personnellement je préfère parler d'une installation artistique. C'est une oeuvre conçue pour un certain endroit et qui dépend pour sa signification de ce lieu. L'installation que j'ai créée ici, c'est un polyptyque. Un polyptyque - ce n'est pas un diptyque, ni un triptyque : il y a encore plus de volets. Ce polyptyque est composé d'une suite de huit volets. Sept volets prennent forme d'un 'poteau', le huitième, c'est le premier arbre et ses collègues derrière lui créent la belle allée ombragée.

Si vous regardez les 'volets', vous apercevez qu'ils ressemblent aux poteaux d'electricité, ou téléphoniques. Encore, parce que partout les réseaux en plein air sont en train de disparaître en sous-sol. On les trouve trop sensibles aux intempéries et... moches. Dommage, car il s'agit du patrimoine qui a marqué fortement le siècle dernier. Un siècle qui a connu deux événements majeurs qui ont bouleversé le monde. Ce sont les deux guerres mondiales. Cette année il y a exactement 75 ans que la deuxième se terminait dans ce coin au bord de la Loire.

Le Polyptyque de l'après-guerre, c'est une oeuvre sur l'optimisme sur la fin de la guerre. Un optimisme qui se présente avec le rétablissement de réseau de l'humanité. Les réseaux de communication et d'alimentation, les réseaux d'electricité, télécommunication, routiers, des chemins de fer, de la poste, des bacs, des ponts, des bateaux, des avions... Tout ces réseaux et ces liens sont des représentants des réseaux inter-humains Au début, le rétablissement se faisait peu à peu et souvent accompagné par de grandes difficultés. Avec le temps, on oublie les difficultés et tant que réseaux fonctionnent, tout va bien. Presque comme à l'époque d'avant guerre. Mais ce premier volet, l'avant-guerre, il est tombé dans l'oubli depuis le déclenchement de la guerre...


Installation implantée dans l'île Ollivier au bord de la Loire aux Rosiers-sur-Loire (49) du 30 juin au 1 novembre 2019.

woensdag 19 juni 2019

Oeuvre sur le bestiaire d'un seigneur

Je m'excuse de n'avoir pas plus tôt publié quelque chose sur mon blogspot. Il faut dire que ce site fonctionnent surtout comme site web temporair sur mon travail - déjà une dizaine d'années. Le blogspot n'est pas alimenté régulièrement, comme un vrai blog. Mais... chaque site web perd son interêt quand il n'est pas mis à jour de temps en temps. Dans les jours, les semaines et les mois qui vont venir, je vous présenterai certains nouveaux projets, certaines oeuvres récentes et quelques activités artistiques actuelles dont je pense ils peuvent être intéressants et illustratifs pour lévolution de mon activité professionnelle. Et si ça vour ennuye? Vous fermez simplement la fenêtre! Ou... vous me passez un petit mot. J'aime bien qu'on me passe librement les opinions et les commentaires sur mon travail...

Depuis ma jeunesse je crée des interventions dans le paysage.

Land Art? Mwah.... pas forcément. Land Art, c'est trop grand, trop gros, trop énorme pour mes oeuvres. Elles sont le plus souvent très miniaturisées. En plus, Land Art, ce terme, je le trouve simplement moche, malgré l'élégance donnée par une prononciation à la française.

Je préfère de parler simplement d'une oeuvre.

Comme l'Oeuvre sur le bestiaire d'un seigneur. Une oeuvre qui joue sur l'univers médiéval, le temps bien avant Carl Linné et sa classification de la nature vivante. Les bestiaires médiévaux ne sont pas des stupides catalogues d'animaux fantastiques qui nous font rires aujourd'hui. Loin de ça. Ce sont des réflections de la réalité d'une époque qui a crée les fondations culturelles de l'Europe actuelle. Chaque personne était au courant de l'existance d'une queue étrange qui frappait à la porte de sa maison. Et qui rentrait de temps en temps dans le bestiaire d'un seigneur noble...

L'oeuvre sur le bestiaire d'un seigneur, crée le 10 juin 2019, dans la meurtrière à gauche de la porte d'entrée de l'enceinte du château de Viverols (Puy-de-Dôme, 63).