Stenen, handen en ideeën / Stones, hands and ideas

 

 

 

Gebouwde menselijkheid tussen de Jordaan en de Middellandse Zee...

 

...in een reizende tentoonstelling!

In de menselijke geschiedenis mengden nieuwkomers zich maar zelden in alle rust onder hun gevestigde medemensen. Bijna altijd ontbrandde er een uitzichtloos conflict. Al tijdenlang is dat dan ook het geval in Palestina en Israël. Al eeuwen vestigen zich er nieuwe inwoners, en verplaatsen mensen zich binnen het gebied. Ze nemen hun religie, taal en gewoonten van thuis mee als een vertrouwd houvast.

 

Als mensen ergens zijn neergestreken is het creëren van een dak boven het hoofd het eerste dat moet gebeuren. De gedachten ‘van thuis’ over een vertrouwde leefomgeving spelen daarbij een hoofdrol. Buurten en dorpen van nieuwkomers komen er daardoor vaak anders uit te zien dan de bestaande bebouwing. Maar ook de bestaande, vaak eeuwenoude huizen waren al verrijkt met talloze invloeden van buitenaf.

 

Ondanks vele oorlogen, bezettingen en overeenkomsten, waardoor mensen moesten vluchten of verhuizen is het volledig vernietigen van de achtergelaten huizen vaak achterwege gebleven. Daardoor is het land tussen de Jordaan en de Middellandse Zee een schatkamer van bouwkunst en stedenbouw. Het is een schatkamer die bijna nooit helemaal wordt geopend. Israël en Palestina worden meestal door een sterk gekleurde bril bekeken. Religieuze, politieke, sentimentele of andere subjectieve brillen zorgen voor een emotioneel beladen selectie en maken het voor de belangstellende reiziger moeilijk de objectieve werkelijkheid van zand, stenen, cement en beton te ontdekken.

In onze tentoonstelling ‘Stenen, handen en ideeën’ spelen emotioneel geladen waardeoordelen geen rol. Het project wil een objectief beeld bieden van de unieke stedenbouw, bijzondere dorpsarchitectuur en andere, opmerkelijke menselijke sporen in het Israelisch-Palestijnse landschap.

Het is een reizende expositie die bestaat uit een voortdurend groeiend aantal kleine, gedetailleerde maquettes. Een afbeelding van de werkelijkheid, een korte beschrijving in het Engels en het Nederlands, en een aanduiding van de locatie maken de onderwerpen van ‘Stenen, handen en ideeën’ toegankelijk.

Wij (Gonnie Meijer en Paul Tieman) zijn uiteraard de drijvende krachten achter ons eigen project. We durven wel hardop te zeggen dat we een ruime reis- en werkervaring in het Midden-Oosten hebben opgebouwd. Onze diepgravende belangstelling voor stedenbouw en historische geografie bracht ons daar vanzelf op het spoor van de eeuwenoude Palestijnse bouwkunst, Europese fortificaties, Bosnische dorpen, Duitse gemeenschappen, Britse barakken, Israelische nederzettingen, en inventieve ingenieurskunst, om maar een paar voorbeelden te noemen. Om een volstrekte onafhankelijkheid te waarborgen organiseerden en financierden we het hele project zelf. Daardoor konden we in alle rust te werk gaan zonder inhoudelijke beïnvloeding van sponsors of subsidieverstrekkende instellingen.

‘Stenen, handen en ideeën’ beleeft zijn première bij boekhandel Selexyz in Maastricht. Deze boekhandel is gevestigd in de voormalige Dominicanenkerk en daar zal de eerste serie maquettes te zien zijn. Een ‘volle’ locatie als deze lijkt niet meteen voor de hand te liggen voor een tentoonstelling die de bezoeker in alle rust wil uitnodigen tot een nieuwe kijk op een gevoelig onderwerp. Maar toch was het een heel bewuste keuze. Een grote, algemeen georiënteerde boekhandel, gevestigd in een voormalig kerkgebouw kan volgens ons als geen andere geest het doel van het project onderstrepen en versterken.

 

Marcel Kurpershoek (Arabist, diplomaat, auteur van reisboeken en groot kenner van Arabische poëzie) opent de tentoonstelling met een sprekende voordracht. Hij weet waarschijnlijk beter dan wie ook, hoezeer de gekleurde bril van emotionele lading de fascinerende, verbijsterende werkelijkheid van het Midden-Oosten kan vertroebelen.

 

De opening is op zondag 20 januari 2013, om 15.30 uur en is voor iedereen vrij toegankelijk. Er is ook muziek (geen muzikaal behang) van Merle Sibbel.

 

Stenen. handen en ideeën / Stones, hands and ideas is te zien van 20 januari tot en met 2 maart 2013, tijdens de ruime openingstijden van Selexyz Dominicanen. Adres: Dominicanerkerkplein 1, Maastricht.

Bij de foto's:
1. Het 'throne village' Ras Karkar in werkelijkheid.
2. Het kasteel van Ras Karkar in aanbouw, maar dan 700 keer kleiner dan de werkelijkheid
3. De maquette van Ras Karkar in voltooide vorm
4. Een appartementenblokje uit de jaren 1950 in de wijk Kiryat Shalom in Tel Aviv.
5. Pas op de maquette wordt duidelijk dat Kiryat Shalom een unieke buurt is, aangelegd in de vorm van de Hebreeuwse (handschrift-)letter 'sjien' van 'sjalom', dat zowel 'vrede' als 'hallo' betekent.

Halte St Gerlach

In 1903 bouwde de Maatschappij tot Exploitatie van Staatsspoorwegen voor de halte Sint Gerlach een heus stationsgebouw. Het was een rijkversierd, houten gebouw, maar het comfort voor reizigers en personeel was nogal spartaans. Het interieur bestond uit een grote wachtruimte met een aantal houten banken tegen de wanden, een kantoortje met enkele loketten en een open afdak voor het stallen van bagage. Verwarming was er niet. Wel werden er enige 'gemakken' aangelegd in een aanbouw van de bestaande wachterswoning.
Ruim dertig jaar na de bouw ging de zaag in het gebouw, dat na de opheffing van de halte Houthem was omgedoopt tot 'station Houthem-Sint Gerlach'. Er werd een nieuw interieur ingebouwd, verwarming, toiletten. De wachterspost werd er ook ondergebracht. Bij die verbouwing verdwenen de meeste ornamenten van de gevels en werd het een sober, doelmatig gebouw. Nadat in 1985 de wachterspost was opgeheven sloot het station enkele jaren later het loket. Sindsdien stoppen er nog wel treinen in Houthem-St Gerlach, maar leidt het laatste houten station van Nederland een kwijnend bestaan. Sloopplannen van beheerder NS-stations brachten daar verandering in. Er kwamen gedachten op gang over een toekomst voor het gebouw in plaats van de afbraak.
Een jaar of wat geleden kreeg mijn atelier de eervolle opdracht om een ontwerp te maken voor de restauratie en de verbouwing tot vakantiewoning. In december 2012 kon het plan eindelijk openbaar gemaakt worden. Tot mijn verrassing is iedereen enthousiast.
Het wordt een ander soort restauratie dan gebruikelijk. Niets wordt gesloopt, er worden alleen nieuwe elementen toegevoegd. De feestelijke, ietwat deftige sfeer van 1903 komt weer terug, maar in fijnzinnige eigentijds-eigenwijze vormgeving. Ook de beginnende art-nouveau die in de gevels zichtbaar was in de ronde raampartijen, komt weer terug. Door een uitgekiend kleurenplan waar de kleuren warm tabaksbruin en glanzend zwart de hoofdrol spelen krijgt het gebouw weer een elegant-deftige uitstraling. En de naam 'Sint Gerlach' keert terug op de gevels.
Het is de verwachting dat komend half jaar nodig is voor de uitwerking en de procedures, en tegen het einde van 2013 de 'Halte Sint Gerlach' zijn eerste gasten kan ontvangen.

De foto's geven een beeld van de ontwerptekeningen voor de restauratie. Inderdaad, het presentatieplan is uitgevoerd in inkt op papier. De onderste foto geeft een beeld van de situatie in 1903.

zie ook: http://www.industrieel-erfgoed.nl/index.php?option=com_content&view=article&id=1114:stationsgebouw-houthem-st-gerlach-gered&catid=13:uit-de-media&Itemid=2

Utopiart27: L'artiste, ses oeuvres et la mouche

l’Artiste, ses oeuvres et la mouche. Het lijkt de titel van een fabel van La Fontaine. En misschien gaat die vergelijking niet eens echt mank. In tegenstelling tot de meeste van mijn werken ontstond dit drieluik met een enigszins moralistische invalshoek. Bovendien vormt de vlieg, net als in een fabel, een relativerende kant van het menselijk bestaan. In het menselijk bestaan spelen kunst en cultuur van oudsher een essentiële rol. Met de kunst als gereedschap is de mens in staat voor zichzelf een droomwereld scheppen, zijn wereld te verlichten, vragen op te roepen en utopieën werkelijkheid te laten worden. En toch komt, waarschijnlijk al sinds de eerste rotstekeningen in de prehistorie werden gemaakt, bij de mensheid steeds de vraag om de hoek kijken wat de zin is van kunst en cultuur. Misschien is die voortdurend rondzoemende vraag wel de essentie van de grootste tekortkoming van de mens: zijn onvermogen om van zijn eigen geschiedenis te leren.

Voor de tentoonstelling Utopiart27 werd ik gevraagd een werk te creëren dat wegdroomt over de ideale samenleving, bezien vanuit de achterkant van beeldende kunst. Het werd een drieluik. Drie tekeningen in een (voor mijn doen) fors formaat waarop vooral veel wit staat: het is minimalistisch èn miniaturistisch werk. De delen van het papier die bedekt worden met beeldende elementen heb ik zo ver mogelijk uitgewerkt. Het is vooral een abstract werk. Alleen het rechterpaneel bevat een figuratief element in de vorm van een vlieg. Het is echter geen bestaand insect. Elke entemoloog ziet meteen dat de voelsprieten langer zijn dan in de natuur en de kop bovendien veel groter.

l'Artiste, ses oeuvres et la mouche is te zien van 1 t/m 18 november 2012 op Utopiart27 in de fascinerende tentoonstellingsruimte van Art27: een vleugel van basisschool De Luchtballon, Kortstraat 19 in het Belgische Heusden-Zolder.

Floralités!

Het is de eerste keer dat ik iets laat zien in het dorp waar ik 44 jaar geleden ben geboren. Het wat bescheiden en ingetogen Heugem. Zelf ben ik ook geen schreeuwer. Misschien dat het dorp me daarom nog steeds een ‘thuisgevoel’ geeft. Dat geldt ook voor mijn tekeningen. De insectenkarakters en voorzichtige woordspelingen waaruit ze zijn opgebouwd voelen er zich in hun element. Zeker in de sfeervolle bloemisterij van Marij en Huub Sour, waar ik exposeer onder de titel Floralités! De tentoonstelling gaat op 29 september van start als onderdeel van de kunstroute Heugem.

 

Floralités is een expositie die zich voorzichtig invoegt in zijn omgeving. Maar de versmeltende werking gaat verder. De tekeningen reageren op de bloemen en planten die ze omringen, voegen er een laag aan toe. In kleur, in sfeer, in tekst, in betekenis. Op zijn beurt voegt de bloemsierkunst van Huub Sour en zijn medewerkers er een laag aan toe. Zo ontstonden in een prettige samenwerking vijf kleine, maar spannende experimentele installatiewerken.

 

Daarnaast zijn er een dertigtal tekeningen te zien. De originele miniaturen natuurlijk, maar ook sterk vergrote kopieën die een eigen leven leiden in samenhang met de kleurrijke snijbloemen.

 

Floralités! loopt van 29 september t/m eind november. De tentoonstelling is toegankelijk tijdens de openingsuren van de bloemisterij. Voor meer daarover zie de website www.bloemensour.nl. Voor meer informatie over de kunstroute Heugem: www.kunstrouteheugem.nl.

Kunstbastion

Maastricht is een stad waar de ene 'kunstroute' over de andere heen lijkt te tuimelen. Een kunstroute die zijn bestaansrecht al jaren heeft bewezen wordt komend weekeinde gehouden onder de opmerkelijke naam Kunstbastion. Ik werd uitgenodigd om er als gastkunstenaar aan mee te doen. Genietend van de vrije en enthousiaste sfeer heb ik de presentatie van mijn tekeningen eens wat anders aangepakt dan gebruikelijk. De nieuwste tekeningen zijn te zien zoals mijn pennetje ze heeft verlaten. Daardoor kun je voor het eerst een echt kijkje in de spreekwoordelijke keuken nemen en volgen hoe mijn tekeningen ontstaan. De proeflijntjes waarmee ik probeer of er vezels van het papier in de pen zijn gaan zitten tijdens het tekenen, de ruwe randjes van de vellen tekenpapier en de hulplijntjes in potlood: ze staan er allemaal nog op. Net als de voorbeeldinsecten en de andere materialen die ik gebruik. En ik ben er zelf bij om te laten zien hoe ik de beestjes, letters en lijntjes op papier krijg.

Kunstbastion, in de omgeving van Hertogsingel, Tongerseplein en Tongerseweg in Maastricht. Zaterdag 15 en zondag 16 september, van 12 tot 17 uur. Mijn werk is te zien in de voorkamer van het schitterende huis Tongerseweg 56A. Voor meer informatie: www.kunstbastionmaastricht.nl.

Pierre Regout

In 2007 hield aardewerkfabriek Sphinx het na 173 jaar voor gezien in het centrum van Maastricht. De fabriek werd voor het grootste deel gesloopt. Het betekende een geweldige verandering voor de noordelijke binnenstad. Om dat moment te memoreren maakte ik dat jaar aan de gevel van het HuismethetHandje een kunstinstallatie waarin groot-industrieel Petrus Regout (1801-1878) de hoofdrol speelde. De mateloze trots waarvan Regout graag blijk gaf inspireerde me het sterkst. Trots was hij op het resultaat van ondernemerschap, zijn industriële koninkrijk. Hij materialiseerde dat succes door middel van rijk opgesmukte landgoederen, stadspaleisjes, arbeidershuisvesting en uiteraard de fabrieken zelf.

De rijkversierde ornamenten van landgoederen als Petite Suisse, Vaeshartelt of het 'Hooghuis' aan de Boschstraat in Maastricht waren echter vaak op typisch negentiende eeuwse wijze uitgevoerd: stucwerk en hout waren geliefde materialen. Langdurig waren ze niet bestand tegen weer en wind. Als een probleem werd dat allerminst ervaren. Regout en de zijnen gingen er vanuit dat de deftige panden al snel verbouwd, veranderd of vervangen zouden worden. Het woord verandering stond vanaf het begin van de industriële revolutie voor vooruitgang. Tot op de dag van vandaag wordt stilstand als achteruitgang ervaren, hoewel daar op velerlei terrein inmiddels grote vraagtekens bij gezet kunnen worden.

Tekenen op groot formaat is niet mijn grootste talent. Daarom voerde ik de basis voor Regout & les ouvriers als een tweetal kleine, geaquarelleerde portretten van de groot-industriëel. Ze zijn op hoge resolutie gescand en op groot formaat gereproduceerd als onderdeel van de installatie, die verder bestond uit twee opvallende 'ornamentele' lantaarns.
Eind 2007 is Regout & les ouvriers van de gevel van het HuismethetHandje verwijderd. De portretten en lantaarns verdwenen in vochtige kelders en stoffige zolders. De lantaarns kregen uiteindelijk een tweede leven aan de gevel van een poppentheater in Antwerpen. De portretten zijn uiteindelijk...  op hun oorspronkelijke plaats teruggekeerd! Sinds een paar maanden laten ze de gevel van het HuismethetHandje weer vertellen over de fascinerende sociale historie van de buurt rond de Boschstraat.

Ons HuismethetHandje vindt u in Maastricht, Achter de Barakken 35. Voor meer over het HuismethetHandje zie www.huismethethandje.blogspot.com. De bovenste foto geeft een beeld van de oorspronkelijke installatie, daaronder een van de twee portretten van Regout, en onderaan de gevel van het HuismethetHandje zoals die nu oogt.

Meerssenhoven

In Nederland is 2012 een themajaar over 'historische buitenplaatsen'. Een van de activiteiten is de unieke, reizende tentoonstelling Het grootse verkleind. Uniek, omdat de expositie helemaal bestaat uit maquettes van historische buitenplaatsen, landgoederen en kastelen. De tentoonstelling biedt de uitzonderlijke mogelijkheid om meer dan veertig Nederlandse buitenplaatsen uit alle provincies op één dag van dichtbij te bekijken. Op 26 mei is in Kasteel Keukenhof te Lisse de expositie officieel geopend. Momenteel zijn de miniaturen te zien in kasteel Geldrop. Begin september reizen ze naar landgoed Beeckestijn in Velsen.
Voor de tentoonstelling vervaardigde ik een vrij werk over buitenplaats Meerssenhoven bij Maastricht. Zoals gebruikelijk bij de meeste van mijn maquettes is het een mengeling van figuratieve en abstracte elementen. De gebouwen heb ik op miniaturistische wijze gedetailleerd uitgevoerd in lindenhout. Ook is de plattegrond van de formele tuin te ontdekken. Maar het model laat meer dan alleen de zichtbare werkelijkheid zien. Er wordt ook een verhaal mee verteld. Het verhaal van de buitenplaats die omstreeks 1744 vorm kreeg op een bijzondere plek, daar waar de vallei van de Maas overgaat in la grande plaine hollandaise, de grote Hollandse laagvlakte. Het huis Meerssenhoven is op het noordwesten gericht en kijkt daardoor als het ware uit op dat vlakke Nederland. Dat denkbeeldige uitzicht is in de maquette zichtbaar gemaakt met abstracte lijnen die vloeiend en recht verlopen. Ook de Franse titel On regarde les lignes droites de la grande plaine hollandaise (men kijkt naar de rechte lijnen van de grote Hollandse laagvlakte) vertelt erover.

De foto's geven een beeld van On regarde les lignes droites de la grande plaine hollandaise, al blijft het moeilijk om de fijne details met voldoende scherpte te fotograferen.

Le maquettiste

Zo noem je in het Frans een maquettebouwer. Het rijmt niet toevallig op het woord artiste, kunstenaar. De kunstdiscipline van de verkleinde miniatuurwereld is een zeldzame. Maar wel één van de oudste en meest omvattende. In de prehistorie werden er al modellen gemaakt van ossen en ander vee, in het oude Egypte waren het kunstwerken die meegingen in het graf, de Chinese beschaving bracht ongelooflijke miniatuurkunst voort in een tijd dat we elkaar in Europa nog met knotsen te lijf gingen; een bouwmeester uit de oudheid liet in het Nationaal Museum in Libanon een schitterend stenen model na van een theater. Letterlijk uit het jaar nul. En de maquettemakers die twee eeuwen lang werkten aan de beroemde verzameling stadsmaquettes van het Musée des Plans-Reliefs in Parijs werden in hun tijd zonder aarzeling aangeduid als artistes. Het zijn maar een paar voorbeelden.

En zouden foto's ook niet beschouwd moeten worden als verkleinde werkelijkheden?

De adembenemend mooie foto's die fotograaf Johannes Timmermans maakte van mijn vingers als maquettiste zijn zonder twijfel kunstwerkjes op zichzelf. Ze verkleinen de miniatuurwereld niet maar leggen er juist het spreekwoordelijke vergrootglas op. Hij maakte de serie voor de tentoonstelling 'Het grootse verkleind', die van 8 juli t/m 2 september 2012 in kasteel Geldrop te zien is. In groots afgedrukte vorm zullen de foto's daar mijn werk Regarder la grande plaine hollandaise illustreren.

La lampe-insecte

La banquette was het eerste object van de reeks die de installatie PourToujours: HuisjeBoompjeBeestje gaat vormen. De Lampe-Insecte is het volgende werk in dat kader. Net als in de banquette hebben we ook daarin technieken toegepast die voor ons beiden nieuw waren. Aurore Halpert heeft de vleugels in fijnzinnig kantwerk uitgevoerd, de andere delen van het Insecte voegde ik eraan toe in soldeerwerk van zilverdraad met een doorsnede van een kwart millimeter. De bewegingen die l'insecte tot steun dienen bestaan uit wat zwaarder messingdraad. Het draadwerk oogt nog wat 'metalig', na verloop van tijd bereikt het zijn bedoelde kleuren: het zilver wordt zwart, de soldeerverbindingen grijs en het messing bruin.  La lampe is uitgevoerd in glas, hout en light emitting diodes, beter bekend als 'leds'. Zoals gebruikelijk in mijn werk vormt de aansluittechniek deel van het werk.

PourToujours: HuisjeBoompjeBeestje wordt gerealiseerd in het Theater aan het Vrijthof in Maastricht. De vernissage is voorzien in januari 2013. De installatie zal ook benut worden door een tweetal vertelkunstenaars.

Le Jardin Extraordinaire

1500 inwoners. Dat is de gemeente Perrusson, in het Franse departement Indre-et-Loire. Zeshonderdvijftig kilometer noordelijker ligt Maastricht met haar 121000 inwoners. Maastricht is dus tachtig keer zo groot. Maar ook in Perrusson is internet, kijkt men tv, luistert naar de radio en leest kranten. En daarin beheersen koffiehops en drugsrunners al jaren de berichtgeving. Zoals overal in Frankrijk. De magie van het Verdrag van Maastricht is uitgewerkt. Tijd voor iets nieuws om Maastricht weer een positief imago in het Franse land te geven.

(Mijn miniatuurtekeningen dus. Foei! Wat een onbescheidenheid!)

Sorry. Ik bedoel natuurlijk de kandidatuur van Maastricht voor de titel Europese Cultuurhoofdstad in 2018. Tot mijn verbazing was de organisatie van de openlucht-expositie 'Le Jardin Extraordinaire' er heel trots op een kunstenaar binnen te hebben gehaald die uit Maastricht kwam. Juist omdat de stad zich kandidaat heeft gesteld voor die prestigieuze cultuurhoofdstad-titel. Dus ben ik voor de organisatie, behalve exposerend deelnemer ook een cultuurdrager van mijn eigen stad.

De Maastrichtse cultuurwethouder Jacques Costongs wilde daar wel bij assisteren. En daarom staat hij nu, al bladerend in het bidbook VIA2018 op de homepage van de gemeente Perrusson. Hij poseert voor zijn dagelijkse werkplek, het historische stadhuis van Maastricht. Naast hem hangt het kleurige affiche van Le Jardin Extraordinaire. Nee, het is er echt niet in gefotoshopt. En ik kan het weten, want ik heb zelf het affiche met gemeentelijke plakband opgehangen en de foto gemaakt. Kijk zelf:
www.perrusson.fr

Ik neem deel aan Le Jardin Extraordinaire met een reeks tekeningen als samenhangend werk onder de titel Le Corne du Cornucopianisme. De tekeningen stellen de vraag aan de orde of genieten van de spreekwoordelijke 'hoorn des overvloeds' al dan niet verkeerd is. Het is echter wel even rijden om mijn bijdrage aan Le Jardin Extraordinaire te kunnen bekijken. Voor iedereen die daar zin in heeft, onderweg in Frankrijk door de prachtige Touraine komt of een ommetje wil maken tijdens zijn vakantie: www.lejardinextraordinaire.com. Het is een kwalitatief hoog, maar toch luchtig en zomers evenement, dus très sympa!

Kritiek is een vorm van respect

Mijn werk wordt, vaak al jarenlang, vrij intensief gevolgd door een tiental mensen. Ze zijn heel verschillend en ze kennen elkaar niet. Maar één eigenschap delen ze: het zijn heel kundige en kritische volgers met een enorme passie voor authenticiteit in de beeldende kunst. Ze vormen mijn belangrijkste publiek, omdat ze mijn werk op open wijze benaderen en me zonder omhaal durven te betrekken in hun kritische bemerkingen. Altijd zijn die opbouwend van aard.

Met enige regelmaat kopen ze een tekening of object aan voor hun verzameling. Vaak nadat het gedeeltelijk, of zelfs helemaal opnieuw is ontstaan naar aanleiding van hun kritiek. Niet dat ze verwachten dat ik dans naar hun opdrachtgevende pijpen. Verre van dat. Mijn critici schrijven het begrip creatieve vrijheid met hoofdletters.

Een van hen heeft een paar weken terug een middag uitgetrokken om in alle rust een groot aantal mappen en dozen met tekeningen door te nemen. Zijn blik bleef tot mijn grote verrassing rusten op een kleine serie houtskooltekeningen. Deze werkjes uit 2008 vormen buitenbeentjes omdat ik niet vaak werk met houtskool. Het laat zich aflezen aan de manier waarop deze tekeningen zijn gemaakt. Alsof ik geen houtskool maar een potlood in de hand had.

Het oog van deze 'vaste volger' die de houtskooltekening l'Homme ontdekte en onmiddellijk aankocht viel ook op twee andere werkjes. Ik beeld ze in dit bericht af in hun nieuwe schuifdoos-inlijstingen waarin ze mijn atelier verruilden voor hun nieuwe thuis. Een thuis temidden van een privéverzameling die tot een van de meest bijzondere in de wijde omtrek moet behoren.

Waarom ik geen naam noem? Niet alles hoeft op straat te liggen. En dat geldt ook voor internet.

Paneeltjes en een oorkonde

'Autonome kunst bestaat niet'. Zo noemde ik een van de berichten op deze weblog een keer. Het is mijn mening, en die is uiteraard voor discussie vatbaar. Hoe het ook zij, ik werk met evenveel plezier aan een groots, vrij werk als een heel kleine opdracht voor toegepaste vormgeving. In die laatste categorie passen de twee informatiepaneeltjes die ik ontwierp voor de kerk van het Maastrichtse dorp Wolder. In het portaal van deze neogotische parel worden twee bijzondere objecten permanent geëxposeerd. Het zijn een maquette van de kerk en een beeldje van de beroemde musketier d'Artagnan. Hij vond wellicht hier zijn laatste rustplaats in 1673.
De paneeltjes zijn aan één zijde 'open'; de andere drie zijden zijn voorzien van een dunne natuurstenen lijst. De vakmensen van natuursteenbedrijf Jac de Groot in Maastricht wilden wel eens proberen hoe dun ze een strook Naamse steen konden zagen. Ze kwamen tot een dikte van 10 mm, dunner dan een doosje lucifers.

De paneeltjes worden officiëel 'in gebruik genomen' op 24 juni 2012. Die dag wordt ook een 'Chambellan d'Honneur' benoemd, een ceremoniële titel van de Harmonie Sint Petrus-en-Paulus. Als bijkomend werkje maakte ik daar een soort van oorkonde voor. Ik word wel geacht me de naam van de persoon in kwestie niet voortijdig te laten ontglippen zodat die op de afbeelding hierboven met digitaal wit is weggepoetst.